powrót na stronę głównš

        k/Dynowa, powiat rzeszowski, województwo podkarpackie

 

 ______________________________________________________________________________________________

Miejscowoœci w Polsce i wzmianki o nazwie   ŁUBNO   oraz ich położenie:

http://www.mapa.szukacz.pl/

Nazwa miasta

N

E

Województwo

 

Łubno Nowe

50°54'

20°23'

œwiętokrzyskie

Łubno Nowe
wioska, woj. œwiętokrzyskie, pow. Kielecki, gmina Piekoszów, 280 osób
(x=597524, y=337190, E=ok.20°23', N=ok.50°54')

ŁUBNO

54°08' 

17°16' 

pomorskie 

Łubno
wioska, woj. pomorskie, pow. bytowski, gmina Kołczygłowy, 200 osób, kod 77-206
(x=384251, y=700329, E=ok.17°14', N=ok.54°09')

ŁUBNO

49°48' 

22°11' 

podkarpackie 

Łubno
wioska, woj. podkarpackie, pow. rzeszowski, gmina Dynów, 1300 osób
(x=727737, y=220140, E=ok.22°10', N=ok.49°49')

ŁUBNO

52°11' 

19°06' 

łódzkie 

Łubno
wioska, woj. łódzkie, pow. łęczycki, gmina Daszyna, 350 osób
(x=505731, y=479622, E=ok.19°05', N=ok.52°11')

ŁUBNO

52°02' 

20°21' 

 mazowieckie

Łubno
wioska, woj. mazowieckie, pow. żyrardowski, gmina Wiskitki, 250 osób
(x=593307, y=464390, E=ok.20°22', N=ok.52°02')

ŁUBNO

51°43' 

23°00' 

 lubelskie

Łubno
wioska, woj. lubelskie, pow. parczewski, gmina Jabłoń, 130 osób
(x=776850, y=436291, E=ok.23°00', N=ok.51°44')

ŁUBNO SZLACHECKIE

49°41' 

21°34' 

podkarpackie 

Łubno Szlacheckie

wioska, woj. podkarpackie, pow. jasielski, gmina Tarnowiec, 440 osób
(x=684808, y=203369, E=ok.21°34', N=ok.49°41'

 

 

 

Mapa ze strony: http://www.mapa.szukacz.pl/

 

===================================================================================

 

Obszary niekorzystne

16.02.2005

Mieszkańcy wsi Wyręby w gminie Dynów zostali pominięci w wykazie obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, choć pierwotnie ich miejscowoœć była na takiej liœcie. Ich zdaniem to oczywista pomyłka urzędników. A jak jest rzeczywiœcie?

Zgodnie z wytycznymi Unii Europejskiej Rada Ministrów ustaliła, że rolnikom gospodarujšcym na obszarach o niekorzystnych

warunkach należš się specjalne dotacje.

Kraj podzielony został na cztery strefy - górskš, dwie nizinne oraz ze specyficznymi utrudnieniami. W tej ostatniej powinny znaleŸć się wszystkie miejscowoœci, które do tej pory zgodnie z zarzšdzeniami wojewodów, korzystały z ulgi w podatku rolnym potocznie zwanej ulgš górskš. Wieœ Wyręby również.

W pierwszym rozporzšdzeniu z kwietnia ubiegłego roku Wyręby wspólnie z sšsiedniš miejscowoœciš Łubno znalazły się w ministerialnym wykazie. Dwa miesišce póŸniej, w nowym rozporzšdzeniu Wyręb już nie było. A to oznacza, że rolnicy otrzymaliby dopłaty dopiero za 2005 rok. Gorzej gdy komisja europejska uzna, że nie jest to nowelizacja, ale zmiana planu rozwoju obszarów wiejskich. Wtedy naprawa błędu Ministerstwa Rolnictwa potrwa o wiele dłużej. Rolnicy sš zbulwersowani.

Według szacunków cała wieœ w wyniku tego błędu straciła co najmniej 43 tys. zł

 

 

www.ppr.pl/artykul.php?id=122362

 

=========================================================================

Wołosi

 Wikipedii, wolnej encyklopedii.

 

Wołosi (Walasi) - ludnoœć posługujšca się językami wschodnioromańskimi. W XIII, XIV i XV wieku częœć tej grupy etnicznej migruje wzdłuż łuku Karpat, docierajšc również do Polski i rozpowszechniajšc pasterstwo owiec.

 

Spis treœci

 

1 Dane szczegółowe

 

[Edytuj]

Dane szczegółowe

 

Pochodzenie, migracja

Wołosi (Dragowie-Sasowie) - naród o pochodzeniu romańskim, w skład którego wchodzili też Arumunowie i Albańczycy - wywodzš się z półwyspu bałkańskiego. Stamtšd rozpoczęła się ich stopniowa migracja na północ. W XIII w. utworzyli kilka naddunajskich księstw, zjednoczonych przez Mirzę Starego. Na terenach naddunajskich pozostawali pod zwierzchnictwem tureckim. W XIX wieku księstwo wołoskie połšczyło się z księstwem mołdawskim. W XIII i XIV wieku grupy wołoskie podbiły plemiona Uliczów z który się częœciowo zasymilowali. Przez pewien czas zamieszkiwali Węgry gdzie wykorzystywani byli jako materiał wojskowy. Migracja dotarła aż na ziemie polskie gdzie główna fala m.w. w 70 latach XIV wieku (GJ) dotarła w rejony górskie dajšc poprzez asymilację z ludnoœciš ruskš poczštek licznym plemionom Łemków, Bojków, Dolinian, Hucułów, wywierajšc wpływ w warstwie pochodzeniowej i kulturowej (np. ikony typu bułgarskiego). Fala migracji Wołochów trwała aż do XVI wieku przechodzšc poprzez Małopolskę aż do Moraw. Jednak nieliczne grupy wołoskie na terenach Polski południowej znane były już w XIII a być może nawet w XI wieku.

Koniec migracji W XVI wieku migracja ludnoœci wołoskiej praktycznie zakończyła się. Stało się to z przyczynš silnych zasad wprowadzonych przez Turcję na terenach mołdawskich, a także przez zaawansowanie procesów asymilacyjnych, zastępowaniu prawa osadnictwa wołoskiego prawem miejscowym itp.

 

 

Prawo lokacyjne, sšdy

Wioski lokowane były na prawie wołoskim, odrębnym od prawa niemieckiego czy ruskiego. Zwišzane to było z profilem pasterskim lepiej nadajšcym się do lichych, gęsto zalesionych ziem górskich. Dlatego też często uzupełniano wieœ rolniczš Wołochami lub osadzano Wołochów w opustoszałej wsi powstałej w XIII wieku w czasie prób wykorzystania tych terenów. Na czele wsi stał kniaŸ majšcy uprawnienia sšdownicze. Wyróżnia się też czasem naczelników dolin (zborów) i to zarówno na terenach polskich jak i rumuńskich. Również ci naczelnicy mieli własne sšdownictwo nazywane aż do XIX wieku sšdami zborowymi lub strungowymi. Umiejscowione one były we wsi macierzystej czyli w watrze. Strungi odbywały się raz do roku w lipcu. Wtedy też opłacano podatek królewski.

 

Wyznanie

Wołosi byli na ogół wyznania prawosławnego choć w licznych dokumentach przedstawiani sš jako majšcy jakšœ własnš formę. Charakterystycznš cechš jest upodobanie do œw. Dymitra. Przy lokacji wsi na ogół była też lokalizowana cerkiew wraz z uposażeniem. Charakterystyczne jest jednak to że cerkiew była zależna od kniazia, który dysponował jej dobrami i osadzał popów. Cerkiew lokowana była w centrum osady zaœ monastyr na obrzeżu wsi. Znane sš też liczne rodziny wołoskie obrzšdku greko-katolickiego w tym nawet proboszczowie.

 

Zajęcia

Było to plemię koczowniczych, lub pół-osiadłych pasterzy górskich. Wraz z wędrówkami zanosili na tereny górskie oryginalny sposób wypasu owiec przyjęty do dziœ przez mieszkańców Karpat (Łemków, górali). W miarę asymilacji oraz wprowadzania prawa miejscowego przechodzili oni na rolniczy tryb życia. Budowali stałe wsie, obejmowali urzędy dostępujšc zaliczenia w poczet szlachty polskiej.

 

Służebnoœć

Było to plemię zadziorne, wykorzystywane przez władców do tworzenia całych oddziałów wojskowych. Miało to miejsce i w Polsce od XVI w., gdzie została stworzona słynna jazda wołoska. Poczštkowo rekrutowana tylko spoœród Wołochów póŸniej włšczała również Kozaków i mieszkańców Podlasia czy Mazowsza. Była to jazda lekka, bez poważnego uzbrojenia - używana była do ubezpieczania głównych sił oraz do zwiadów. W choršgwiach tych stosowane były specjalne wytrzymałe konie wołoskie tzw. wałachy.

 

Życie

W lecie przebywali wraz ze swoimi stadami kóz i owiec w górach, zaœ w zimie przenosili się na tereny puszczańskie (np. Puszcza Sandomierska). Przenosiny te odbywały się na wiosnę i jesień, a w ich trakcie przechodzili przez tereny rolnicze, będšc czasem posšdzani o wyrzšdzanie tamtejszej ludnoœci szkód, jako że byli ludem skłonnym do rozboju. Było to plemię skonsolidowane w płaszczyŸnie rodzinnej. Zwišzki małżeńskie bardzo rzadko były zawišzywane z obcymi i na poczštku jedynie w bogatych rodach.

 

Język

Istnieje silnie potwierdzona teza, że pierwotnie ludnoœć wołoska używała jednoczeœnie dwóch języków - tj. rumuńskiego i ruskiego. Na ziemiach polskich bardzo szybko uległa wpływom ruskim, pozostawiajšc œlady rumuńskie jedynie w nazwach miejscowych, lub imionach w bogatszych rodach.

 

Nobilitacja

Wiele rodzin wołoskich brało udział w wojnach. Była to niewštpliwa okazja do zdobycia nobilitacji. Widać to w XIV wieku na Węgrzech ale także i w Polsce. Większoœć rodzin nobilitowanych otrzymywała herb Sas - od Dragowie-Sasowie. Jednak nie wszystkie i nie tylko rodziny wołoskie otrzymywały ten herb.

 

Osady Wołoskie na Rusi Czerwonej i ziemi lubelskiej

 

 

Ziemia halicka

Jabłonica, Mikuliczyn, Berezów Niżny, Berezów Wyżny, Uteropy, Kosów, Pystyń, Stpczatów, Myszyn, Kluczów, Worbišż, Spas, Kniaziodwór, Łucze, Delatyn ,Pniów, Wołosów, Przeroœl, Chlebiczyn, Żukocin, Uhorniki, Targowica, Przybyłów, Cucyłów, Grabowiec, Chorniaków, Markowca, Tyœmienica, Tłumacz, Oleszno, Knihinin, Bukowna, Milowanie, Podniewa, Uzin, Bitków, Monasterczany, Starunia, Lachowice, Bohorodczany, Drohomirczany, Żuraki, Pasieczna, Sielec, Czesibiesy, Podgrodzie, Kamień, Podmichalce, Przewozie, Niegowce, Serednie, Dorohów, Tynetniki, Stawne, Olechowiec, Buków, Czećniki, Lipica, Żolibory, Delijów, Dryszczów, Tołstobaby, Wodniki, Łany, Tumiez, Szarańczuki, Rudniki, Wyczółki, Koroœciatyń, Berezowice, Byczkowce

 

Ziemia lwowska i powiat żydaczowski

Perehińsko, Bolechów Wołoski, Wołoska Wieœ, Kozara, Czerniów, Poœwirz, Tuczna, Prybeń, Kurzany, Rozhadów, Pohrabce, Żuków, Pluchów, Kondratów, Jasionowce, Parapelniki, Podlipce, Jasionowce, Podlipce, Kołtów, Hołuica, Œwirz, Stulsko, Drohowyże, Krasów, Suchodół, Podciemne, Siedlisko, Kuhajów, Sołonka, Zubrza, Honiatycze, Sroki, Leœniowce, Jażów, Kurniki, Łozina, Krechów, Żorniska, Jaœniska, Zielów, Monaster, Mokrotyń, Macoszyn, Semrków, Błyszczywody

 

Województwo bełskie

Kobylnic Wołoska, Basznia, Łukawiec, Żuków, Warchrata, Brusno Stare, Prusie, Lubycza, Teniatyska, Nowe Hrebenne, Stare Hrebenne, Ulicko, Ruda, Mosty, Ruda Wołowska, Tarnawska, Werechanie, Niemirów, Zabłocie, Sielec Bieńków, Nieznanów, Czanyż, Ohladów, Opłucko, Szczurowice

 

Ziemia chełmska

Żurawnica, Wola Lipska, Huszczka Wołoska, Olszanka, Żdżanne, Hniszów, Stulno, Łukówek, Bereœć, Samarowice

 

Ziemia lubelska

Chrzanów, Goraj, Branew wołowska, Radzięcin

 

Ziemia przemyska

Bircza, Jamna, Trójca, Kopysno, Brylińce, Cisowa, Makowa, Nowe Sady, Sarny, Podbórz, Sokola, Bonów, Bolanowice, Dziewięczyce, Olszany, Humieniec, Czaple, Buniowice, Hubice, Pacław, Smolnia, Starzawa, Terło, Rudawka, Kroœcienko, Strzelbice, Bilicz, Lenina, Mszaniec, Łużek Górny, Strzyłki, Hołowiecko, Wołcze, Jasienica Zamkowa, Topolnica, Łużek Dolny, Żupanie, Matków, Wysocko Wyżne, Komarniki, Wysocko Niżne, Ilniczek, Ilnik, Turka, Isaje, Jawora, Turze, Tuchla, Skole, Synowódzko Niżne, Synowódzko Wyżne, Stynawa Wyżna, Tustanowice, Żulin, Borysław, Podhoradec, Kłodnica, Michałowice, Kobło, Wola Derewna, Derewno, Stronna, Łukawica, Manasterzec, Wola Błażowska, Nowoszyce, Czerchawa, Wola, Stupnica, Kotów, Urosz, Wolsza, Łastówki, Podbuż, Jasienica Solna, Uniatycze, Dołhe, Uliczno, Solec, Horucko, Letnia, Hubice, Bolechowice, Medenice, Poczajowice, Bilcze, Delawa, Wownia

 

Ziemia sanocka

Trzcianka, Bandrów, Jaœliska, Wola Sękowa, Odrzechowa, Blizne, Końskie, Hłomcza, Witryłów, Łubno, Hadel Szklarkie, Rudawka, Żohatyń, Lipa, Leszczawa, Brzeżawa, Tyrawa Wołoska, Bezmichowa, Serednica, Stefkowa, Ustianowa, Olszanica, Uherce, Bóbrka, Chrewt, Polana, Żurawin, Tarnawa, Wola, Tworylne, Rajskie, Smolnik, Wołkowyja, Solina, Mchawa, Serednie, Zachoczewie, Łukowe, Wola Czaszyńska, Czaszyn, Markowce, Niebieszczany, Morochów, Wola Morochowska, Płonna, Szczawne, Radoszyce

 

Niektóre rodziny pieczętujšce się herbem Sas (spoœród około 300 rodzin)

(niekoniecznie Wołosi)

Asłamowicz, Baczewski, Baczyński, Bacowski,Badowski, Balicki, Bandrowski, Baniewicz, Baraniecki, Bejowski, Berezowski, Biernacki, BereŸnicki, Biliński, Błażowski, Bojarski, Borysławski, Bratkowski, Bryliński, Brzeœciański, Brzeski, Buchowski, Buszyński, Charewicz, Chechłowski, Chłopicki, Chodkowski, Chrustowski, Ciemierzyński, Cieszkowski, Czajkowski, Czapiewski, Czarnowski, Czołchański, Czołomski, Daniłowicz, Dniestrzański, Dobrzański, Doliński, Drohomirecki, Dubaniewicz, Dubrawski, Dunajewski, Duszyński, Dwernicki, Dzedzicki, Dzieduszycki, Dziędziel, Faliński, Garczyński, Grabowiecki, Gwozdecki, Hanilecki, Hodoryski, Hołyński, Hordyński, Horodecki, Horucki, Hoszowski, Hubiecki, Huhernicki, Huœniański, Ihnatowicz, Ilnicki, Iżycki, Jabłoński, Janiszewski, Jasieński, Jaworski, Jurkiewicz, Kaczkowski, Kamiński, Kanofojski, Kędzierski, Kłodnicki, Koblański, Kobylański, Komarnicki, Komorowski, Korczyński, Kotecki, Kozłowski, Krasowski, Krechowski, Krechowiecki, Kropiwnicki, Kruszelnicki, Krynicki, Krzeczkowski, Kulczycki, Kunicki, Leszczyński, Lewandowski, Lityński, Łabinowicz, Ławrowski, Łšcki, Łodyński, Łopuszański, Łucki, Łuczycki, Łukawiecki, Malitowski, Manasterski, Matkowski, Medyński, Mikulski, Molitowski, Moœciszewski, Nahujowski, Nanowski, Nehrebecki, Niedzielski, Nowakowski, Nowosielski, Nowosielecki, Obertyński, Opolski, Orłowski, Ormowski, Ortyński, Paschalski, Pasławski, Pawlikowski, Płoszański, Podgórski, Podhorodecki, Podlesiecki, Podwysocki, Pohorodecki, Popiel, Prusinowski, Rastawiecki, Rozłucki, RoŸniatowski, Rubinowski, Rudnicki, Rybnicki, Rybotycki, Rychlicki, Rychliński, Rzeœniewski, Rzeœniowiecki, Sarnowski, Saski, Sasulicz, Semkowicz, Serednicki, Siarczyński, Sielecki, Siemasz, Siemigniowski, Skotnicki, Skulski, Smereczański, Smolnicki, Sozański, Stanisławski, Strutyński, Stryjski, Strzelbicki, Stupnicki, Sulatycki, Swaryczewscki, Szandrowski, Szeptycki, Szpakowski, Szumlański, Œwistelnicki, Tarnawski, Tarnowiecki, Tatomir, Terlecki, Ternowski, Tokarski, Topolnicki, Towarnicki, Trojanowski, Turczyński, Turecki, Turzański, Tustanowski, Tychowski, Tymowski, Tyssowski, Tyszewicz, Uhernicki, Uhrynowski, Uniatycki, Urbański, Uruski, Wasilkowski, Winnicki, Wisłocki, Witkowski, Witwicki, Wolczański, Wołkowicki, Wołkowyski, Wołosiański, Wołosiecki, Wysłobocki, Wysoczański, Wyszyński, Zatwarnicki, Zawadzki, Zawisza, Zieliński, Żabiński, Żeliborski, Żerebecki, Żubr, Żurakowski, Żuroch

 

Bibliografia:

  • Grzegorz Jawor: Osady prawa wołoskiego i ich mieszkańcy na Rusi Czerwonej w póŸnym œredniowieczu

  • Roman Marcinek, Krzysztof Œlusarek: Materiały do genealogii szlachty galicyjskiej

  • Encyklopedia WIEM

  • Encyklopedia PWN

http://pl.wikipedia.org/wiki/Wo%C5%82osi

===================================================================================

powrót na stronę głównš

 

1. Łubno k/Dynowa, Gmina Wiejska Dynów , powiat: rzeszowski ziemski             

                                                    

Wioska położona na Pogórzu Dynowskim, wchodzšca w skład Gminy Wiejskiej Dynów.  Od strony północnej styka się z "Traktem Węgierskim -tzw. Cesarskim Goœcińcem" - z drogš Przemyœl - Barwinek. Od południowego wschodu graniczy z drogš wiodšcš z

Dynowa do Grabownicy. Na wschód prowadzi droga przez Kazimierówkę do Dynowa. 

We wsi znajduje się koœciół z plebaniš,  Zespół Szkół ( szkoła podstawowa i gimnazjum), Dom Strażaka z bibliotekš, Dom Ludowy, Oœrodek Zdrowia, 4 sklepy ogólnospożywcze i osiedle po byłym PGR. 

Do Dynowa przez Kazimierówkę jest około 5 km a przez  "Rzeki" 11 km lub 12 km przez Łazek (liczšc od centrum - od koœcioła). Do Rzeszowa jest około 40 - 50 km, do Przemyœla podobnie a do Brzozowa około 30 km - komunikacja autobusowa.

Przez wioskę przepływa rzeczka 'Łubienka", która bierze swój poczštek z rejonie "Zadnich Dolin i Poręby". Rzeczka zasilana jest niewielkim dopływem z "Góry", w okolicach "Łubienki" (rejon przy moœcie przed "Jaworznikiem").

*****************************************************

2.

"....

Pierwsza wzmianka o wsi Łubno pochodzi  z 1424r. Nazwa tej miejscowoœci pochodzi od słowa występujšcego w językach

polskim i ukrainskim "łub", "łuba", - " kora",  a więc od karczowiska i  może wskazywać, że osada powstała w miejscu

wykarczowanego lasu. ...."

Taki zapis podaje praca zbiorowa pod redakcjš Bronisława Jaskiewicza i Andrzeja Meissnera "Dynów studia z dziejów miasta" str.80.

 

Łubno k.Dynowa (szkic z dziejów wsi)

Pierwsza wzmianka o wsi Łubno pochodzi z r.1424 (...) Przed rozbiorami wieœ leżała w granicach ziemi sanockiej, która weszła do Polski na stałe w czasach Kazimierza Wielkiego. W okresie międzywojennym Łubno znalazło się w powiecie brzozowskim województwa lwowskiego.

       Dokładnej daty założenia wsi nie znamy gdyż nie udało się dotychczas odnaleŸć dokumentu lokacyjnego. Być może powstała w okresie panowania na tych terenach Władysława Opolczyka, gdyż prowadził on w okolicach Dynowa ożywionš działalnoœć osadzajšc tam ludnoœć wołoskš. Najważniejszš wiadomoœciš dotyczšcš założenia wsi Łubno - na prawie wołoskim -  jest zapiska w AGZ (   ) z 1447 r. Stwierdza ona, że wojewoda (?) Piotr Solecki z Dynowa jest zobowišzany staroœcie sanockiemu Albrechtowi Michnowskiemu dostarczyć w cišgu oœmiu dni, a jeżeli będzie to niemożliwe, to w cišgu dwóch tygodni, mieszkańców Łubna, którzy dokonali przestępstwa. Byli to: "Stepan z Łubnej, brat Stepana - Józef, syn kniazia i syn Oleksa z Łubnej". Jak z tego wynika Łubnem zarzšdzał kniaŸ, który odpowiadał swoim stanowiskiem sołtysowi na prawie niemieckim czy polskim.

Okolice Dynowa pod koniec XIV wieku weszły w skład olbrzymiego majštku rodziny Kmitów, którego oœrodkiem był Bachórz.

W 1436 r. dobra dynowskie przejęła córka Piotra Kmity, Małgorzata, urodzona około 1400 r. W tym samym roku ziemie te zagarnšł Mikołaj Kmita, kasztelan przemyski, stryj Małgorzaty. Po długotrwałych sporach w 1441 r., nastšpił podział dóbr, w wyniku którego Małgorzata otrzymała z powrotem Łubno. Po jej œmierci wieœ przeszła w ręce Stanisława Denowskiego, ożenionego z wojewodziankš Małgorzatš Odrowšżównš. Po œmierci Stanisława , około 1486 r. Łubno objšł w posiadanie jego syn, Jan. Zmarł on w 1493 r. nie pozostawiajšc po sobie potomstwa. Następnie wieœ kupił kasztelan krakowski Jan Amor Tarnowski, która z kolei przekazał młodszemu synowi z drugiego małżeństwa Janowi, póŸniejszemu hetmanowi. W okresie póŸniejszym Łubno pozostawili Tarnowscy, w formie dzierżawy, w rekach Jadwigi Denowskiej, wdowy po Janie. Po jej œmierci wieœ odziedziczył Jan Zaręba z Kalinowej, wojewoda kaliski. W 1523 r. została ona zakupiona przez rodzinę Wapowskich herbu Nieczuja, pochodzšcš z ziemi krakowskiej. W tym okresie przybyli do wsi Rusini (...)

        W marcu 1657 r. okolice Dynowa zostały ogromnie zniszczone przez wojska Jerzego Rakoczego, księcia siedmiogrodzkiego.

         Po Wapowskich, właœcicielami Łubna i okolic zostajš Krasiccy (....) W tekach Schneidra znajdujemy wzmiankę, że Łubno w

1650 r. było własnoœciš Marcina Krasickiego, kasztelana przemyskiego, po œmierci którego dobra odziedziczył jego syn, stolnik przemyski. Umierajšc bezpotomnie swój majštek przekazał żonie Teofili z Czartoryskich, która wyszła powtórnie za mšż za

Grzegorza Antoniego Ogińskiego. W 1703 r. wieœ Łubno, liczšca 96 domów mieszkalnych z zabudowaniami gospodarczymi, została spalona przez Szwedów.

         Czyjš własnoœciš było Łubno w XVIII wieku, trudno ustalić. Po pierwszym rozbiorze Polski nastšpił podział klucza dynowskiego, w którym brali udział targowiczanie: Józef Ossoliński, Adam Poniński i Piotr Orzechowski. W 1781 r. Adam Poniński sprzedał Dynów i Łubno Stanisławowi Trzecieskiemu herbu strzemię. Odtšd - przez ponad 100 lat - Łubno, a na pewno znaczna jego częœć, będzie należeć do rodu Trzecieskich (...). Od zniesienia pańszczyzny, to jest 1848 r., na pozostałej po uwłaszczeniu ziemi Trzecieskich gospodarował nieznany zarzšdca, gdyż oni mieli swojš siedzibę w Dynowie.

         8 lipca 1892 r. dwór w Łubnie kupił, od Zbigniewa Trzecieskiego, dr Henryk Lic, fizyk powiatowy z Brzozowa. On z kolei

sprzedał ten majštek w 1930 r. Eugeniuszowi Nowakowi, który wraz z żonš Helenš oraz synami: Zdzisławem i Adamem opuœcili

Łubno w lipcu 1944 r. Rodzina Nowaków nie cieszyła się sympatiš miejscowej ludnoœci. W czasie wojny była nawet podejrzana o współpracę z Niemcami....

 

Na podstawie żródeł archiwalnych opracowali: Stanisław Kustra i Adam Rzšsa.

"Zycie Przemyskie" z dnia 8.II 1989r.

*****************************************************

3.

Wieœ Łubno leży w powiecie dynowskim???. W XVI wieku była własnoœciš Katarzyny Waposkiej, która w liœcie z 23 I 1593 r., nakazała wszystkim mieszkańcom Łubna zmienić obrzšdek na rzymsko katolicki. Powstała wówczas rzymskokatolicka parafia p.w. Œw. Jana Chrzciciela. W 1702 r. wieœ została częœciowo kupiona przez Burdaszewskiego za 300 złotych polskich, jednakże w 1703 r. podczas przemarszu wojsk szwedzkich większoœć zabudowań została zniszczona. Spaliła się m.in. cerkiew p.w. Œw. Onufrego. W 1718 r., podupadły majštek wykupił syn Burdaszewskiego za 2000 złoty polskich. W 1785 obszar wynosił 28.86 km². Wioska liczyła wówczas 667 greko-katolików, 404 rzymsko-katolików i 8 Żydów. W 1800 roku wzniesiono nowš cerkiew, którš poddano renowacji w 1859 r. Cerkiew ta została rozebrana w 1947??? r. W 1929 r. wieœ liczyła 2750 mieszkańców a właœcicielem folwarku był Henryk Lic, który posiadał tutejszy młyn. Istniały dwa wyszynki, u P. Gdyczyńskiego i R. Besena. Tytoniowe wyroby prowadzili J. Fuchsa???, L. Kiełbasa,

                                        Informację przekazał:  cocarex@yahoo.pl

*****************************************************

4.

Z przyjemnoœciš czytam  opisy  o Łubnie - mojej rodzinnej wiosce,  jednak w niektórych opisach sš   drobne nieœcisłoœci i tak:

   - Łubno należy do powiatu rzeszowskiego - Dynów niestety nie jest powiatem.

   - cerkiew na  tzw. Popostwie w Łubnie została "rozebrana" w 1957 r.  / w rzeczywistoœci rozpadła się - drewniany dach  załamał  się i groził katastrofš /, natomiast murowana dzwonnica został rozebrana  nieco póŸniej,  plebania  /popówka/ stoi  do dnia  dzisiejszego, czeka na sponsora i remont /patrz foto/

  - mam wštpliwoœci co do nazwiska właœciciela sklepu tytoniowego tzw. „trafiki” - wydaje mi się że to był J.Fuksa  /w opisie Fuchsa/.

                                                                                            Serdecznie pozdrawiam

                                                                                                K.Tymowicz 

*****************************************************

5.

Łubno powstało poczštkiem XV stulecia. Najstarsza wzmianka o miejscowoœci pochodzi z 1424r. Podobnie jak okoliczne miejscowoœci należała do dóbr Kmitów z Bachórza i Dynowa i była lokowana na prawie niemieckim. Jak podajš Ÿródła Łubno  podobnie jak sšsiednie miejscowoœci było włoœciš spornš w konflikcie pomiędzy Małgorzatš Moœcicowš córkš Piotra Lunaka, a jej stryjem Mikołajem Kmitš Po rozpadzie latyfundium Kmitów, Łubno wraz z zachodniš częœciš Dynowszczyzny należało do Rzeszowskich, Wapowskich, Krasickich, Ogińskich, Paców, Konińskich, Parysów, Trzecieskich. Na poczštku XIX wieku Ÿródła wspominajš o istnieniu szkoły a na poczštku XX wieku powstała tu także czytelnia. Wraz z powstaniem ruchu ludowego w Galicji pod koniec XIX wieku na terenie Łubna pojawili się jego pierwsi sympatycy, a w okresie dwudziestolecia międzywojennego istniało już ogniwo Stronnictwa Ludowego. Działało ono bardzo aktywnie w okresie II wojny œwiatowej obok oddziału Armii Krajowej.

Informacje opracowała i przekazała p.H.Cygan na podstawie: 

"Dynów i okolice (nie tylko przewodnik)" - Janusza Michalaka

 

*****************************************************

6.

"....

Ostatni w dziejach najazd Tatarów na ziemie sanockie miał miejsce we wrzeœniu 1672 r. Był on niezmiernie niszczšcy i spowodował ogromne spustoszenia. Olbrzymie zniszczenia w różnym stopniu były tragiczne dla odpowiednich wsi i miast. Po prostu nie wszędzie dotarli Tatarzy, a w poœpiechu nie wszędzie i nie zawsze wykazać się mogli zamiłowaniem do totalnych zniszczeń. Za­istniały przeróżne przypadki ocalenia przed pożogš pojedynczych wsi, podczas gdy wokół sza­lały pożary. Takim szczęœliwym przypadkom za­wdzięcza swe ocalenie np. Łubno, Futoma i kilka wsi na północ od Brzozowa. Byty to w zasadzie wsie położone na uboczu głównych dróg, zwykle też w lasach i wšwozach górskich. Wielkiemu zniszczeniu domów i powszechnemu rabunkowi mienia towarzyszyły ogromne ubytki w stanie li­czbowym ludnoœci. Po wielu zniszczeniach nastšpiło długo trwajšce licholecie, upadek życia go­spodarczego. WyraŸnie też osłabło bezpieczeń­stwo w Ziemi Sanockiej, czego wyrazem był wzrost zagrożenia ze strony beskidników, co znajduje mocne potwierdzenie w landach sejmiko­wych wiszeńskich i w innych dokumentach lokal­nego pochodzenia. Przedstawia to m, in. „Taryfa dymów Ziemi Sanockiej z 1674 r." (Lwowska Państwowa Biblioteka Naukowa, rkps Czół. 77/11). Jest to w istocie rejestr podymnego z 1673 r., bo też na poczštku drugiej połowy tego roku rejestr został opracowany, choć oblatowany w księgach grodzkich sanockich dopiero 11 stycz­nia 1674 r. W rękopisie przy wielu miejscowo­œciach sš nowe dopisy dotyczšce iloœci opodatko­wanych domów. Dla podanych wyżej miejscowo­œci zapis jest następujšcy: „Wsie Wapowskich: Ulenica - domów 4, Wesoła - 9, Łubne - 24; wsie Wesselinich: Błażowa - 7, Futoma - 25, Pištkowa - 2, Kškolówka - 2, Białka -1". Wykaz podatkowy jest jednak dokumentem obrazujšcym jedynie fragment zniszczeń materialnych, a nie dotyczy zupełnie strat demograficznych (nie ukazuje wziętej w jasyr ludnoœci, popalonych koœciołów i cerkwi, młynów, karczem, dworów, domostw du­chowieństwa). Podymne pojawiło się w systemie podatkowym w 1629 r. jako rezultat reformy skarbowej państwa. Jako podstawę do wymiaru tego podatku przyjęto wówczas dym - dom mie­szkalny z ewentualnš zabudowš inwentarskš, zaœ wysokoœć poboru uzależniono od położenia dymu (miasta główniejsze, miasta mniejsze, wsie). Był to podatek wyraŸnie niesprawiedliwy - we wsiach płacony był w jednej wysokoœci bez wzglę­du na zamożnoœć chłopa.

Marek Pępek

http://kurierblazowski.w.interia.pl/nr71/71q9.htm

*****************************************************

7.

DYNOWINKA Nr 5/95 9

ŁUBNO z Kazimierzówkš, leży w okolicy pagórkowatej, lesistej, nad Łubnš uchodzšcš z lewego brzegu do Sanu, 312 metrów nad poziomem morza. Ta wieœ, oddalona o 6 kilometrów od Dynowa, liczy według spisuludnoœci z 1880 r. razem z przysiółkiem 2042 mieszkańców, z których 1900 przebywa w Łubnie a 142 w Kazimierzówce. Podług szematyzmów duchownych [szematyzmy to oficjalne wydawnictwa diecezjalne obu obrzšdków] wypada w Łubnie greko-katolików 1200, w Kazimierzówce 28, razem 1228; [wyznania] rzymsko-katolickiego w Łubnie 675, w Kazimierzówce 121, razem 796 i 18 Izraelitów. W tej wsi jest kapelania rzymsko-katolicka, parafia greko-katolicka, szkoła ludowa 3-klasowa i kasa pożyczkowa gminna z kapitałem 832 złote waluty austriackiej. Posiadłoœć większa Zbigniewa Trzecieskiego ma obszaru 389 roli, 49 łšk i ogrodów, 111 pastwisk i 944 morgi lasu; posiadłoœć mniejsza 2296 roli, 323 łšk i ogrodów, 524 pastwisk i 276 morgów lasu. Gleba jest glinkowata œredniej urodzajnoœci i wymaga częstego nawożenia; lasy sš zaœ częœciš bukowe, częœciš jodłowe. Cerkiew greko-katolicka jest murowana. Parafia greko-katolicka należy do diecezji przemyskiej, dekanatu birczańskiego i obejmuje Futomę i Błażowę, z ogólnš liczbš 1230 parafian greko-katolików. Parafia rzymsko-katolicka należała dawniej do diecezji krakowskiej i płacono dziesięciny do koœcioła œw. Floriana w Krakowie [...]. Co się póŸniej działo, nie wiadomo, ale w roku 1593 Katarzyna z Maciejowic Wapowska, wdowa po Andrzeju, dziedzicu Dynowa, kupiła drewnianš cerkiew od Rusinów i przyłšczyła jš potem do prepozytury w Dynowie, którš [w] 1599 roku utworzyła z plebanii. Rzšd austriacki po zniesieniu prepozytury dynowskiej utworzył w Łubnie kapelanię należšcš teraz do diecezji przemyskiej, dekanatu dynowskiego, która wraz z Kazimierzówka i Igiozš liczy 828 parafian [wyznania] rzymsko-katolickiego. W Łubnie urodził się Szymon Syrski [zoolog, żył w latach 1829 – 1882, dyrektor Muzeum Historii Naturalnej w Trieœcie, profesor uniwersytetu we Lwowie, sporzšdził pierwszš mapę batymetrycznš Morza Adriatyckiego]. Ta wieœ graniczy na wschód z Wesołš, od której jest oddzielona lasami, na zachodzie z Igiozš, na północy z Ulanicš, a na południu z Hłudnem. (t. V, Warszawa 1884, s. 776 – 777).

====================================================================================

O  wiosce    -    Łubno k/Dynowa.

 

Łubno należy do Gminy Wiejskiej Dynów . Gmina Dynów położona jest w œrodkowej częœci województwa podkarpackiego, w dolinie rzeki San. Na terenie Parku Krajobrazowego Pogórza Dynowskiego leżš miejscowoœci: Bachórz, Dšbrówka Starzeńska, Dylšgowa, Harta, Laskówka, Łubno, Ulanica, Pawłokoma i Wyręby. Obszar 119 km kwadratowych zamieszkuje ponad 7,5 tys. osób.

Wieœ ma trzy rejony odpowiednio nazwane  :

"GÓRA" - częœć wioski od strony Łazku (przysiółka leżšcego przy drodze Przemyœl-Barwinek tzw. "Cesarskiego Goœcińca").

"JAWORZNIK" - centrum, œrodkowa częœć wioski, w obrębie koœcioła i szkoły.

"DÓŁ" - częœć wioski od "Jaworznika" do "Rzek" (od strony Nozdrzca, w kierunku trasy Dynów-Grabownica).

"ŁAZEK" - przysiółek leżšcy przy trasie Przemyœl-Barwinek (oznakowanie i tablice z nazwa zastšpiono w 2004 roku tablicami o nazwie Łubno)

 

powrót na stronę głównš

1.                

 

WŁADZE GMINY: VII Kadencji 2014-2018

 

 

Wójt Gminy Dynów :  inż. Krystyna Sówka ; pok. 16, tel. (16) 65-21-257

 

Sekretarz

mgr inż. Adam Warzybok : pok. 15, tel. (16) 65-21-257 wew. 15


 Skarbnik

mgr inż. Wojciech Cymbalista : pok. 18, tel. (16) 65-21-257 wew. 18

 

 

Rada Gminy Dynów

Skład Rady Gminy Dynów VII Kadencji 2014-2018

 

Beata Skiba - Przewodniczšca Rady Gminy w Dynowie

Franciszek Pilip - V-ce Przewodniczšcy

Franciszek Domin - V-ce Przewodniczšcy

Łucja Bachurska

Zygmunt Banaœ

Adam Chruszcz

Piotr Ciupak

Jacek Kamiński

Wiesław Kiełbasa

Stanisław Myćka

Janina Ostafińska

Małgorzata Pancerz

Tadeusz Pudysz

Jacek Stochmal

Piotr Œliwa

 

KOMISJE STAŁE RADY GMINY DYNÓW

 

Komisja Budżetu i Finansów w składzie:

1. Tadeusz Pudysz - Przewodniczšcy

2. Franciszek Domin - Z-ca Przewodniczšcego

3. Adam Chruszcz

4. Małgorzata Pancerz

5. Franciszek Pilip

6. Stanisław Myćka

7. Wiesław Kiełbasa

8. Zygmunt Banaœ

 

Komisja Oœwiaty, Zdrowia, Kultury i Rolnictwa w składzie:

1. Janina Ostafińska - Przewodniczšca

2. Łucja Bachurska - Z-ca Przewodniczšcej

3. Piotr Œliwa

4. Piotr Ciupak

5. Jacek Stochmal

6. Jacek Kamiński

 

Komisja Rewizyjna w składzie:

1. Jacek Kamiński - Przewodniczšcy

2. Piotr Ciupak - Z-ca Przewodniczšcego

3. Piotr Œliwa

4. Tadeusz Pudysz

5. Jacek Stochmal

 

-------------------------------------------------------------

 

 

WŁADZE GMINY: Kadencja 2002-2006, 2006-2010, 2010-2014

 

Wójt gminy - mgr inż. ADAM CHROBAK

Przewodniczšcy Rady - Tadeusz PaŸdziorny

Adres: Dynów, ul. ks. J. Ożoga 2, tel./fax (016) 65-21-257

 

Rada - Osoby - kadencja 2010-2014

 

Tadeusz PaŸdziorny - (Przewodniczšcy rady)     - Łubno Kazimierówka
Janina Ostafińska
(I wiceprzewodniczšca rady)
Jan Chrapek 
(II wiceprzewodniczšcy rady)
Bogusław Martowicz
Tadeusz Pudysz
Jacek Bielec
Franciszek Domin
Marian Zawora
Piotr Œliwa
Łukasz Potoczny
Elżbieta Ryœ
Wiesław Kozubek
Agnieszka Wydra
Piotr Ciupak
Jadwiga WoŸniak

 

 

 

powrót na stronę głównš

 

 

 

 

2.                                                                      Sołectwo Łubno
   

Adres:Łubno

 36-065 Dynów        
   Sołtys: Sieńko Małgorzata

Telefon: (16) 65-23-870

powrót na stronę głównš

 

 

 

 

 

 

 

3.                                              

   Zespół Szkół Nr 3 w Łubnie

 

Zespół Szkół nr 3 - Szkoła Podstawowa w Łubnie i Gimnazjum

Adres:
Łubno
36-065 Dynów
tel.: (16) 652-10-39
tel. kom.: 663-284-624
http://www.zslubno3.pl

email: lubnoszkola3@poczta.onet.pl

Dyrektor:
Roman Mryczko

 

 

powrót na stronę głównš

 

O historii powstania szkoły w Łubnie

  

         Z inicjatywy Zbigniewa Trzecieskiego właœciciela dworu w Lubnie w 1864 r. powstaje szkoła jednoklasowa. Przez dwa lata pracował w niej N. Gliński, a po nim N. Chudziński. Od 1867 do 1871 roku nauczycielem był Andrzej Batycki. Na 240 dzieci we wsi tylko 116 uczęszczało do szkoły. Z kolei do 1892 roku pracował Antoni Petyniak, dziadek poety Juliana Przybosia. O nim bardzo dobrze się wyrażał mój dziadek Leon Kiełbasa, który był jego uczniem. Petyniak studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, którego nie ukończył, gdyż wybuchło powstanie styczniowe. Zacišgnšł się w jego szeregi. Po jego upadku, uciekajšc przed przeœladowcami zamieszkał w Lubnie "odciętej od œwiata". Lu zawarł zwišzek małżeński z Katarzynš Saneckš pochodzšcš z Wileńszczyzny. Kolejno w szkole uczyli: Antoni Wiœniewski, Jan Kmicikiewicz, Adolf Gryciecki, Piotr Skaruch -nauczyciel mojego ojca. W okresie póŸniejszym byli tu zatrudnieni: Stanisław Kruszyna, Franciszek Gosztyła, Antoni Kulikowski, Emilia Nabywaniec-Prokop. Krótko też uczył Konstanty Piotrowski.

          W 1910 roku szkoła zostaje przekształcona w dwuklasowš, a w 1914 powstaje jeszcze szkoła filialna. W tych placówkach oœwiatowych oprócz małżeństwa Prokopów uczyła Julia Szewczyńska. Nauka w tych: szkołach podobnie jak w całej Galicji stała na niskim poziomie. W 1902 roku w miejsce budynku drewmianego zbudowano murowany z czteroma izbami lekcyjnymi. W czasie 1 wojny œwiatowej podobnie jak w większoœci szkół w Polsce zajęcia się tu nie odbywały. Po zakończeniu wojny szkoła wznowiła swš pracę w obu szkołach. Jedna dwuklasowš z językiem wykładowym polskim, do której w 1928 roku uczęszczało  154 dzieci, do drugiej jednoklasowej z językiem wykładowym ukraińskim 63 dzieci. Kierownikiem szkoły polskiej do 1930 roku był Michał Prokop, a po nim tę funkcję pełnił syn organisty, Ignacy Fuksa.

         W 1932 roku powstała Szkoła Powszechna Stopnia drugiego /Klasy I-VI/. Nauka odbywała się na dwie zmiany. W szkole oprócz kierownika uczyli: Celina Fuksa, N. Kordeczka, N. Lichocki i N. Dšbrowski. W szkole ukraińskiej była zatrudniona Janina Kopystiańska-Markiewicz córka księdza greckokatolickiego. W dolnej częœci wsi w 1936 roku powstaje druga szkoła 3 klasowa w której uczyli: Janina Dekalska i Aleksander Piwowarczyk. W 1937 roku w górne wsi powstaje trzecia szkoła w której kolejno uczyli: Władysław Sikora i Stanisław Pakosz.

      

 

 

  W szkole œrodkowej uczyli: Ignacy Fuksa jako kierownik, Janina Markiewicz i Karolina Banaœ. Wyżej wymienieni byli moimi nauczycielami. Im wiele zawdzięczam.

 

 

 

           W dniu 9 wrzeœnia 1939 roku w godzinach popołudniowych wkroczyli do wsi Niemcy, którzy zajęli budynek szkolny w którym przebywali do marca 1940 roku. W czasie wojny, w Lubnie uczyli: Maria Wietki /Wietztchy/, Helena Szelc, Paweł Wrażeń, Weronika Kluzowa, Stefania Kędzierówna, Stefania Jussowa, Karolina Banaœ, Ignacy Fuksa, Karolina Fuksa, Kazimiera Smendówna, Aleksander Piwowarczyk, Tadeusz Bilski. W głównym budynku uczyły się dzieci ukraińskie, natomiast dzieci polskie uczyły się w budynkach prywatnych u Andrzeja Kruczka i Władysława Sikory. W okresie międzywojennym kilkunastu moich ziomków ukończyło Seminarium Nauczycielskie, dwóch studia wyższe.

 

           Podsumowujšc należy stwierdzić, że w omawianym okresie, zarówno oœwiata jak i kultura w Lubnie nie stały na zbyt wysokim poziomie. Przyczyn tego stanu rzeczy było wiele, jak brak odpowiedniej iloœci izb lekcyjnych, brak pomocy naukowych, małe kwoty pieniężne przeznaczane na oœwiatę i kulturę. Często sami rodzice utrudniali swoim dzieciom naukę. W okresie nasilenia prac polowych, to jest wiosennych zasiewów, sadzenia ziemniaków, zbioru siana, oraz wykopków, dzieci pozostawały w domu i pomagały rodzicom przy pracy. W zimie znaczna częœć dzieci nie mogła uczęszczać do szkoły ze względu na brak obuwia i ciepłej odzieży. Dlatego bardzo często edukacja, dzieci kończyła się na zdobyciu podstawowych umiejętnoœci czytani, pisania i liczenia. Niektóre, bardzo biedne dzieci w ogóle nie uczęszczały do szkoły i były analfabetami.

 Adam Rzasa Rzeszów

Rzeszów, dnia 07.wrzeœnia 2000r.

 

HISTORIA SZKOLNICTWA PODSTAWOWEGO NA ZIEMIACH DYNOWSKICH.

 

           Historia szkolnictwa podstawowego na ziemiach dynowskich sięga według różnych Ÿródeł poczštku XV w. Wtedy to w Dynowie powstała szkoła parafial­na. W tego typu szkołach uczono czyta­nia, pisania oraz rachunków i podstaw języka łacińskiego./…/

Po utracie niepodległoœci, kiedy ziemie dynowskie znalazły się pod za­borem austriackim, cesarzowa Austrii Maria Teresa przeprowadziła reformę szkół ludowych, nadajšc im charakter instytucji państwowych. Było to w roku 1774. Obok nowo wprowadzonych szkól trywialnych, funkcjonowały w dalszym cišgu szkoły parafialne. Na poczštku XIXw. oprócz szkoły w Dynowie na naszych ziemiach istniały  jeszcze m.in. szkoły w Łubnie, Bachórzu, Dylšgowej, Harcie.

 

Były to szkoły parafialne. W 1875r. na ich bazie utworzono jednoklasowe ludowe szkoły pospolite np. w Przedmieœciu Dynowskim (1897r.), w Dšbrówce Starzeńskiej (1909r.), w Harcie Górnej (1913r.). Większe wsie miały szkoły dwuklasowe: Harta od 1893r, Bachórz i Bartkówka od roku 1900, Ulanica od 1901r, Łubno od 1913r./…/ Warunki lokalowe szkół okolicznych przedstawiały się w większoœci niekorzystnie. Budynki, w których uczono dzieci były zaniedbane, wynajmowanych pomieszczenia nie remontowano./…/

 Założycielem szkoły w Łubnie w 1864 r. był Zbigniew Trzecieski, właœci­ciel dworu w Dynowie. Pierwszym nauczycielem został N.Gliński, po nim krótko uczył N.Chudziński. W latach 1867-1871 nauczycielem był Andrzej Batycki. W tym czasie we wsi było 240 dzieci, a do szkoły uczęszczało tylko 116. Od 1875 r. do 1892 r. lekcje prowadził Antoni Petyniak - dziadek Juliana Przybosia. Uczeń szkoły w Łubnie, póŸniejszy długoletni kierownik Ignacy Fuksa wspomina, że uczniowie posiadali tylko podręcznik do języka polskiego i matematyki, zaœ od 1902 r. uczyli się w budynku drewnianym, który znajdował się w pobliżu obecnej szkoły. Posiadał on jednš izbę lekcyjnš oraz mieszkanie dla kierownika. Budynek był pokryty gontami. W 1902 r. zbudowano nowš murowanš szkołę z czterema izbami lek­cyjnymi./…/

Wraz z odzyskaniem niepodległoœci szkoły ludowe otrzymały nazwę szkół powszechnych. Dekret z 1919 r. wprowadził szkołę 7-letniš, która była obowišzkowa dla dzieci od 7 do 14 roku życia. Jednak mimo przymusu szkolnego, dzieci po czasie wojny nie były regularnie posyłane do szkoły, dochodziło nawet do tego, że rodzice zatrzymywali je przez 5 miesięcy do pomocy w gospodarstwie a 5 miesięcy uczyły się w szkole. Lata 1920/21 i 1921/22 były latami wielkiej biedy w szkolnictwie polskim. Po pierwszej wojnie œwiatowej szkoły w większoœci wymagały remontów. Miejscowa ludnoœć, sama cierpišca niedostatek i biedę, nie była w stanie zdobyć odpowiednich funduszy, zaœ władze oœwiatowe młodego państwa również na ten cel nie miały pieniędzy./…/

Wiele planów zwišzanych z rozbudowš i rozwojem szkół dynowskich przerwała druga wojna œwiatowa. Dynów został zajęty przez wojska niemieckie 13 wrzeœnia 1939 r. W wyniku układu niemiecko - radzieckiego miasto znalazło się pod okupacjš III Rzeszy./…/

Wybuch II wojny œwiatowej spowodował także przerwy w nauce w innych szkołach. I tak np. do Łubna w dniu 9 wrzeœnia 1939 r. wkroczyli Niemcy, któ­rzy zajęli budynek szkoły na potrzeby wojska. W tej sytuacji nauka została przerwana aż do marca 1940 roku./…/

Po drugiej wojnie œwiatowej na ziemiach dynowskich powstało wiele no­wych szkół. W myœl propagandowego hasła „Tysišc szkół na tysišclecie" oddawano do użytku kolejne obiekty szkolne. /…/

W Łubnie uroczyste przekazanie nowego, pięknego obiektu szkolnego do dyspozycji nauczycieli oraz uczniów odbyło się 1 wrzeœnia 1988r./…/

   Głównym Ÿródłem, z którego czerpano wiadomoœci były kroniki szkolne i materiały publikowane na stronach internetowych poszczególnych szkół./../

 

 

Fragmenty z opracowania Bogusławy Pinkowicz

Dynowinka 5/95

 

==============================================================================

 

GIMNAZJUM w Łubnie

Podane niżej informacje przedstawione sš bez skrótów ze strony internetowej: www.pawlokoma.republika.pl  autorstwa  Pani Zuzanny Anny Nosal

".....JAK FUNKCJONUJĽ GIMNAZJA W GMINIE DYNÓW?
(CZĘŒĆ 2)

         W numerze 1/91 (styczeń 2003) „Dynowinki” padło złożone pytanie dotyczšce funkcjonowania gimnazjów w gminie Dynów. Spór toczy się o to, czy reforma rzeczywiœcie realizuje się w kompleksie: gimnazjum – szkoła podstawowa, o poziom kształcenia uczniów w zespole, o utrzymanie samodzielnoœci i tożsamoœci gimnazjum.1 W odniesieniu do ministerialnych rozbieżnoœci - przypatrzmy się kolejnemu gimnazjum, istniejšcemu w Zespole Szkół Nr 3 w Łubnie.
         Łubno doczekało się nowej szkoły w 10 lat przed strukturalnš reformš edukacji. Powstał optymalny, dwupiętrowy budynek z obszernš salš gimnastycznš. Kiedy reforma nadeszła – szkoła okazała się być na tyle duża i dobrze wyposażona, by zorganizować w niej gimnazjum, do którego zjeżdżajš uczniowie z nieodległej małej miejscowoœci – Ulanicy. Poczštkowe kłopoty z uczniami dojeżdżajšcymi, z czasem ustšpiły; uczniowie z obwodu szkolnego zaaklimatyzowali się w nowych warunkach i, jak wynika z ankiety2 przeprowadzonej wœród gimnazjalistów, do szkoły dojeżdżać lubiš. Na 37 dojeżdżajšcych – 86% uczniów akceptuje dojazd do szkoły. Uczniowie ci pozytywnie wyrażajš się też o warunkach dojazdu. Zgodnie twierdzš, że autobus szkolny funkcjonuje bez zastrzeżeń. Tylko przyczyny atmosferyczne, jakkolwiek sporadycznie, opóŸniajš czas dotarcia do szkoły.
         Szkoła w Łubnie posiada jeszcze jeden atut. Sala gimnastyczna, którš dysponuje uchodzi za największš i najbardziej funkcjonalnš w gminie. To tu corocznie odbywajš się Gminne Igrzyska Sportowe „O Puchar Wójta Gminy”, oraz zawody lekkoatletyczne połšczone z profilaktykš antyalkoholowš.
         Gimnazjum w Łubnie zorganizowało swoje zajęcia na ostatnim piętrze budynku. Dyrektor Szkoły tak wydzieliła klasopracownie, by gimnazjaliœci mieli poczucie osobnoœci w sytuacji, gdy o utworzeniu osobnego gimnazjum nie może być obecnie mowy. Wynikiem takiego rozdzielenia jest ład i porzšdek panujšcy na przerwach, a także samoœwiadomoœć gimnazjalna trzynastosto-, czternasto- i piętnastolatków. W œwietle przeprowadzonej ankiety 91% uczniów lubi uczęszczać do swojego gimnazjum, a na pytanie „Czy nie przeszkadza ci fakt, że uczysz się w tym samym budynku, co szkoła podstawowa” – 43% gimnazjalistów odpowiedziało twierdzšco, a 45% uznało, że im ten fakt nie przeszkadza. Tylko 12% uczniów marzy o osobnym gimnazjum.
          Choć reforma edukacji w Gminie Dynów nie doczekała się osobnych gimnazjów, to jednak może się pochwalić swoimi gimnazjalistami. Gimnazjaliœci z Łubna w niczym nie odbiegajš od swoich rówieœników.3 Uwagę zwraca ich duża aktywnoœć i samodzielnoœć w działaniu. Nie koncentrujš się tylko na sobie i swojej szkole; przeciwnie – wychodzš z własnš inicjatywš poza swoje najbliższe œrodowisko. Od kilku lat Samorzšd Uczniowski organizuje szkole tzw. „Kawiarenki”. W przygotowanym na ten cel pomieszczeniu spotyka się szkoła z ciekawymi ludŸmi gminy i miasta Dynowa. Goœcili tu już m.in. Wójt Gminy, Sołtys miejscowoœci, Dyrektor Ekspozytury Banku PKO w Dynowie, Komendant policji, czy miejscowy lekarz. Samorzšd skrupulatnie przygotowuje się do tych spotkań, wybrane osoby przeprowadzajš wywiad z goœciem, który potem zostaje zamieszczony w ambitnej szkolnej gazetce – „Szkolniku”. Nie bez kozery ta pochwała. Obszerne, podejmujšce bieżšce informacje szkolne i ciekawe to pisemko zyskało zainteresowanie Wójta Gminy – p. mgra Adama Chrobaka, który chwali jego osišgnięcia, a na jego dalszy rozwój ufundował młodym reporterom dyktafon.
         W ubiegłym roku szkolnym, Samorzšd Uczniowski podjšł się jeszcze innego ambitnego zadania. Postanowił zintegrować się z gimnazjalistami całej gminy, organizujšc u siebie dyskotekę. Miłym akcentem działalnoœci uczniowskiej jest też coroczna Wigilia przygotowywana szczególnie z myœlš o starszych i samotnych mieszkańcach miejscowoœci.
         Wszystko, co dzieje się w szkole jest w ogromnej mierze zasługš jej nauczycieli. Kompetentni, życzliwi, otwarci na uczniów i ich potrzeby,4 starajš się – w sposób wszechstronny stymulować ich rozwojem. Dbajš o zaspokajanie wartoœci duchowych swoich uczniów, organizujšc dla nich wyjazdy do Teatru im. Wandy Siemaszkowej, do kina, wycieczki krajoznawcze. Roztaczajš swojš opiekš dzieci o szczególnych wymaganiach. W gimnazjum prowadzone sš zajęcia kompensacyjne, a także zajęcia indywidualne (rewalidacyjno – wychowawcze) i logopedyczne. Szkoła odnotowuje bardzo dobre kontakty z Poradniš Psychologicznš Nr 1 w Rzeszowie.
         Efektem dobrej współpracy z Gminnš Komisjš d/s Profilaktyki i Rozwišzywania Problemów Alkoholowych sš międzygminne turnieje wiedzy na temat uzależnień, w których gimnazjaliœci z Łubna biorš udział z powodzeniem. Trwałym zaœ œladem tej współpracy jest wyposażenie œwietlicy socjoterapeutycznej5 w niezbędne przyrzšdy do ćwiczeń oraz pomoce dydaktyczne.
         W bieżšcym roku szkolnym, staraniem Pani Dyrektor, szkoła otrzymała nowe komputery do pracowni informatycznej,6 nowoczesny sprzęt audiowizualny, a z pieniędzy uzyskanych z dotacji finansowej,7 pokryła koszty zakupu materiałów dydaktycznych oraz doposażyła i odremontowała częœć administracyjno – gospodarczš szkoły.
         Gimnazjum w Łubnie może ze spokojem pracować. Tu naprawdę widać, że reforma edukacji wcielana jest w życie, choć w warunkach, w jakich jej funkcjonować wypadło. Istnienie zespołu szkół jest zjawiskiem powszechnym, a ostatnie doniesienia prasowe i lokalne informujš o projektach tworzenia się kolejnych takich szkół, których powoływanie do życia ma nie tylko ekonomiczny charakter, lecz – z coraz mocniejszš siłš ten - demograficzny.

(cišg dalszy nastšpi)
Zuzanna Anna Nosal

1 Zob. Oœwiadczenie na rozpoczęcie nowego 2002/2003r. szkolnego (byłych ministrów edukacji) [w:] strona internetowa – www.gimnazjum.pl
2 Ankietę przeprowadziła i analizy dokonała autorka reportażu.
3 Opinię tę potwierdzajš analizy porównawcze i badania, jakie autorka reportażu zrealizowała na terenie gminy i miasta Dynów (zob. też nr 1/91 pisma)
4 Na pytanie: „Czy lubisz swoich nauczycieli?” - 69% ankietowanych gimnazjalistów odpowiedziało - TAK, 26% nie ma na ten temat zdania, 5% odpowiedziało negatywnie.
5 Zasadniczym celem organizacji œwietlic socjoterapeutycznych jest stworzenie dzieciom i młodzieży przestrzeni do bezpiecznego kontaktu z innymi i realizacji

własnych zainteresowań, wyrównywania zaburzeń emocjonalnych, ograniczenia postaw lękowych i agresywnych.
6 Szkoła otrzymała komputery w ramach projektu MENiS – „Internet w każdym Gimnazjum”.
7 Dotacja finansowa Agencji Własnoœci Rolnej Skarbu Państwa w Rzeszowie dotyczyła dzieci byłych pracowników PGR-u. ...."

*************************************

 

 

4.                                        

 Parafia : ŁUBNO pw. œw. Jana Chrzciciela

Łubno

36-065 DYNÓW

Ks.proboszcz  - Stanisław Borkowski

Tel. (16) 6521034

   DEKANAT - DYNÓW www.dynow.przemysl.opoka.org.pl

 

powrót na stronę głównš

      

24 czerwca - Parafialny Odpust - Jana Chrzciciela

 

          W pierwszych wiekach ze względu na brak wolnoœci religijnej chrzeœcijanie nie budowali œwištyń, lecz spotykali się w domach. Od IV w. zaczynajš pojawiać się koœcioły, często w miejscu męczeńskiej œmierci chrzeœcijan lub nad ich grobami, a więc gdzie istniał kult œwiętych. Jeœli to nie było możliwe, troszczono się, by w koœciele znajdowały się przynajmniej relikwie. W ten sposób koœcioły zyskiwały swoich patronów.

Dzień, w którym w liturgii wspominano owego patrona, stawał się œwiętem koœcioła i parafii z nim zwišzanej. Wraz z rozwojem nauki o odpustach dołšczono możliwoœć ich zyskiwania w dzień œwięta patronalnego danego koœcioła, a sama uroczystoœć zyskała miano odpustu parafialnego.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Odpust_parafialny

 

 

 

 

 

 

 

http://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Chrzciciel

 

 

powrót na stronę głównš

 

5.                                                     

 Przedszkole   -  Łubno

 

36-065 (p-ta Dynów) Łubno, 

pow.rzeszowski, woj.podkarpackie 

tel. (16) 652 10 39

http://www.zslubno3.pl

 

 

 

 

powrót na stronę głównš

 

 

 

 

 

 

6.                                                    

 Ochotnicza Straż Pożarna w Łubnie

 

Łubno 

36-065 Dynów

pow.rzeszowski, woj.podkarpackie; 

Podmiot nr: 0000254068

 

 

 

 

OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA W ŁUBNIE

REGON:

650898466

 

Członkowie reprezentacji:

Nazwisko lub Nazwa:

Nazwisko drugi człon:

Pierwsze imię:

Drugie imię:

Funkcja/stanowisko:

TYMOWICZ

 

ANDRZEJ

 

WICEPREZES

SOCHA

 

KRZYSZTOF

GRZEGORZ

WICEPREZES

TRYBALSKI

 

ANDRZEJ

 

SEKRETARZ

FUKSA

 

STANISŁAW

PAWEŁ

SKARBNIK

PADZIORNY

 

TADEUSZ

 

PREZES

ŻACZEK

 

JAN

 

NACZELNIK-WICEPREZES

SIEŃKO

 

MAREK

BERNARD

Z-CA NACZELNIKA

 

 

 

 

 

Sposób reprezentacji:

PREZES ZARZĽDU REPREZENTUJE OSP NA ZEWNĽTRZ I KIERUJE CAŁOKSZTAŁTEM PRAC ZARZĽDU. UMOWY, AKTY ORAZ PEŁNOMOCNICTWA I DOKUMENTY FINANSOWE PODPISUJĽ W IMIENIU OSP PREZES LUB WICEPREZES I SKARBNIK.

Nazwa organu reprezentacji:

ZARZĽD

Status OPP:

NIE

Data wpisu do rejestru stowarzyszeń:

2006-03-29

Poczta:

DYNÓW

Kod pocztowy:

36-065

Nr domu:

81

Miejscowoœć:

ŁUBNO

Gmina:

DYNÓW

Powiat:

RZESZOWSKI

Województwo:

podkarpackie

Forma Prawna:

STOWARZYSZENIE

Rejestr:

POZYCJA KRS W REJESTRZE STOWARZYSZEŃ

Data aktualizacji: 2009-03-09

powrót na stronę głównš

=================================================================================

 

ZARZĽD  STOWARZYSZENIA "DOLINA ŁUBIENKI"

 

                                    Przezes  -  Ryszard Sieńko   
    

                                   Zastępca   -  Maria Bielec   
                                   Sekretarz  - Iwona Jabłońska  Gierula  
                                   Skarbnik   -  Elżbieta Błaszkowska   
                                   Członek zarzšdu  -  Małgorzata Sieńko   


==============================================================

Dane KRS: STOWARZYSZENIE
STOWARZYSZENIE "DOLINA ŁUBIENKI"

180487650
Nazwa: Forma prawna: Data rejestracji: Firma aktywna:
STOWARZYSZENIE "DOLINA ŁUBIENKI" STOWARZYSZENIE 2009-09-23 tak
Ulica: Kod: Miasto: Gmina: Powiat: Województwo:
169A 36-065 ŁUBNO DYNÓW RZESZOWSKI PODKARPACKIE
Telefon: Fax: Email: WWW:
(b/d) (b/d) (b/d) (b/d)
NIP: REGON: KRS:
(b/d) 180487650 0000337727

=================================================================================

Inne miejscowoœci o nazwie   Łubno

 

1.  Łubno Szlacheckie miejscowoœć w województwie podkarpackim - powiat jasielski 

Łubno Opace
Liczba ludnoœci: 292
Powierzchnia: 270 ha
Sołtys: Wilk Józef

Łubno Szlacheckie
Liczba ludnoœci: 451
Powierzchnia: 473 ha
Sołtys: Słupek Stanisław

2. Łubno miejscowoœć w województwie pomorskim - powiat bytowski. Miejscowoœć Wiartołom na Kaszubach to osada leœna położona 30km od Bytowa, 20km od Miastka, 60 km od Ustki . Wiatrołom 9 77-206 Łubno

 

3.  W skład gminy Jabłoń wchodzi 12 sołectw tj.:Jabłoń, Kudry, Paszenki, Wantopol, Puchowa Góra, Kolonia Kolano, Kolano, Holendernia, Kalinka, Gęœ, Łubno, Dawidy.Wzmianki o Jabłoniu jako osadzie pojawiajš się już w XV wieku, kiedy należał do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Jego pierwszymi właœcicielami byli Połubińscy, herbu Jastrzębiec, którego elementy stanowiš podstawę obecnego herbu gminy Jabłoń. W XVII wieku dobra Jabłoń należały do rodzin Firlejów i Potockich. Na poczštku XIX wieku majštek Jabłoń przejmuje Piotr Strzyżowski. Doprowadził on majštek do rozkwitu. Na jego bazie utworzył oœrodek rolno-hodowlany. Założył park oraz zbudował pałacyk w stylu klasycystycznym ok. 1812r. Lata 1855-84 to okres władania dobrami Jabłoń hr. Łubieńskich. Doprowadzajš ono do jeszcze bardziej dynamicznego rozwoju majštku. Staraniem Amelii Łubieńskiej  w Jabłoniu i okolicy powstaje pięć szkół wiejskich.

 

4.  Łubna - 8 , Łubna Jakuszowa - 1, Łubna Jakuszy - 1, Łubna Jaroslai - 1,Łubna Jarosławowa - 1 , Lubnę - 1 , Łubnę - 5  ,Łubnego - 1 , Lubnej - 1 , Łubnie - 3 , Łubno - 2 , Łubny - 1

 

                            powrót na stronę głównš